Spełnienie marzeń, czyli jak zostałem DJ-em

Moja muzyczna pasja musiała w pewnym momencie się rozwinąć... miałem taki pomysł, żeby zostać DJ-em. Zawsze lubiłem muzykę elektroniczną, więc połączenie miłości do muzyki ze zbieraniem płyt musiało się tak skończyć. Impulsem było obejrzenie gdy teledysku Blank & Jones - „DJ Culture”. To było około roku 2000, kiedy startowała polska wersja VIVY i MTV.

Nie dość, że muzyka bardzo mi się spodobało, to jeszcze teledysk pokazuje to, co chciałbym w życiu robić. Chodzenie po sklepach z płytami, wyszukiwanie interesujących utworów, a później miksowanie ich w taki sposób, aby ludzie się dobrze bawili. W zeszłym roku mi się to udało, a teraz próbuję to kontynuować - tak więc nadal zdarza mi się "wsiąść za stery", zmieniać tempo, przekładać igłę na początek płyty (lub ustawiać punkt CUE na odtwarzaczu cd)... i jestem z tego powodu bardzo zadowolony:).

Wiec gaz do dechy i wypuszczam czad...

... z aparatury co ma tysiąc wat!
Znany aktor Piotr Fronczewski a.k.a. Franek Kimono nagrał w latach 80. kilka piosenek, z których chyba najbardziej znaną jest "King Bruce Lee karate mistrz". Na drugiej stronie singla, wydanego w 1983 roku znajduje się piosenka "Dysk dżokej", z której pochodzi początkowy cytat. Styl (muzyczny, nie walki! ;) ) Franka to parodia disco, ale moim zdaniem pomimo zamierzonej kiczowatości utwory nadal brzmią nieźle. Sample z dwóch wyżej wymienionych (plus fragment "Pola Monola") zostały wykorzystane w tej oto produkcji Zespołu Filmowego "Skurcz":

"Kinga Bruce'a Lee" zna prawie każdy, za to co z "Dysk dżokejem"? Myślę, że warto opisać płytę z piosenką opisującą pracę DJ-a, która przecież nieodłącznie wiąże się z płytami winylowymi. Inna "didżejska" piosenka z tamtego okresu to "Hi-Fi" Wandy i Bandy ("Dyskdżokej szczerzy kły znad konsolety"), którą do dziś można usłyszeć (w remiksie Wet Fingers) gdzieniegdzie na imprezach. Siedmiocalowy singiel "Hi-Fi" również posiadam :)
Ja też bawiłem się kiedyś w "didżejowanie" i... w wolnej chwili pobawiłbym się jeszcze :)

Discogs.com - przydatne narzędzie kolekcjonera

Discogs.com to popularny serwis, w którym użytkownicy tworzą bazę danych wydawnictw muzycznych (płyty winylowe, CD, kasety), a przy okazji mogą sprzedać/wymienić posiadane przez siebie zbiory. Jednak dla mnie najważniejszą zaletą tego portalu jest możliwość uporządkowania swoich kolekcji.
Do tego wspomagam się Discogs-em, kiedy potrzebuję informacji, gdzie mogę znaleźć konkretny utwór. Zdarzają się sytuacje, że znam tytuł piosenki (do tego potwierdziłem na Youtube lub Wrzucie, że dokładnie o to mi chodzi), a chciałbym mieć w swych zbiorach płytę z tym nagraniem. Przydatne jest to zwłaszcza, gdy szukam konkretnej wersji lub remiksu utworu (dla każdego DJ-a grającego z winyli to świetna rzecz), a przy tym od razu chciałbym kupić taką płytę. Obecnie jednak ceny walut są zbyt wysokie, żeby opłacało się sprowadzać pojedynczy winyl – o ile cena 5 euro za płytę jest do przeżycia (zwłaszcza, że nie ma wyjścia gdy w Polsce jest trudno dostępna, albo bardzo droga), to koszt wysyłki w granicach 8-10 euro to już sporo. Przy zakupie większej ilości płyt koszt wynosi niewiele więcej, tak więc "rozkłada się" na poszczególne winyle i można sobie pozwolić na zakup nawet po dzisiejszych kursach.
Ja kupiłem na Discogs dwie płyty u jednego Holendra. Jakie? O tym niedługo, kiedy zacznę opisywać swoją kolekcję... :) W każdym razie z transakcji jestem bardzo zadowolony. Cena była bardzo korzystna, ale muszę dodać, że były to zeszłoroczne wakacje, gdy kurs euro był na samym dole.

Kupowanie płyt, czyli zaczynamy... :)

Dawno, dawno temu, gdy internet nie był jeszcze tak popularny, płyty kupowało się w sklepach muzycznych – także w komisach – lub sklepach z „dobrami kultury”, gdzie znajdziemy książki, gazety, płyty i wszystko czego dusza zapragnie (np. Empik). Wprowadzenie internetu uprościło całą sprawę, ponieważ wystarczy włączyć komputer i wejść na stronę sklepu nie ruszając się z domu. Możemy zamawiać również w sklepach zagranicznych i poczta/kurier dostarczy nam to do domu.
Jednak moim zdaniem warto wstać sprzed monitora, ponieważ nic nie zastąpi przyjemności buszowania w sklepie i odkrywania czegoś nowego. To zjawisko nosi nazwę crate diggin' - określającą spędzanie czasu na grzebaniu w skrzyniach z płytami winylowymi w sklepach. Cratediggerzy to nie tylko DJ-e, ale również kolekcjonerzy winyli, dla których przeglądanie i przesłuchiwanie to hobby. Zwłaszcza w komisach możemy natknąć się na skarby, niedostępne już w zwykłej sprzedaży.
Pisząc o płytach używanych, warto wspomnieć o stronach takich jak discogs.com czy serwisach aukcyjnych (Allegro), które pozwalają nam znaleźć rzadkie płyty także w internecie. Niestety nie zawsze istnieje możliwość przesłuchania choćby fragmentów utworów.
Jednak internet ma jedną zaletę, którą trudno przecenić: otóż możemy zamówić coś, czego nie dostaniemy w Polsce albo jest to u nas trudno dostępne. Zaletą w niektórych przypadkach jest też cena, bo kupując przez sieć (zwłaszcza przy większych ilościach) można zaoszczędzić sporo gorsza, a przecież nikt nie lubi przepłacać;).
Myślę, że warto korzystać z internetu przy zakupach, jednak nie zmienia to mojej opinii, że chodzenie po komisach/sklepach płytowych to miła forma spędzania czasu... pod warunkiem, że się go ma;). Jeżeli czas na to pozwoli, bardzo chętnie zajmę się poszukiwaniem skarbów:). Vinylowych oczywiście...